Ik sta op die berg....
Ik sta op die berg Mijn hart dient als inkt, Geef me even wat ruimte Plotseling klapt
die deur voor je dicht,
Wees niet bang.....
je mag opnieuw beginnen,
Hoezo gehandicapt ?
Hoezo gehandicapt ?
Alleen......
Je voelt je alleen en verlaten.
Wereld
we weten 't allemaal, 't is er een bende
Hoop
Ik hoop dat je altijd voldoende hoop,
Vertrouwen
Ik heb iets overboord gezet,
en zie daar boven
donkergrijze wolken
die slecht weer beloven
Ik sta op die berg
en kijk dan omlaag
Wat zijn we dan nietig
de verschillen zo vaag
Ik sta op die berg
en zie meer dan ik zie
Minachten van levens
bedrog en hypocrisie
Ik sta op die berg
en voel mij ook schuldig
Ook ik ben vaak ontrouw
aan normen die ik huldig
Kom ook op die berg
en kijk mee naar benee
Zie jezelf ook zo nietig
als een druppel in zee...
enkel om jou te schrijven.
De woorden van mijn mond
zijn om jou te troosten.
Met een simpele handbeweging
veeg ik je problemen weg.
Mijn tranen dienen
om jouw schuldgevoelens
weg te wassen.
De strelingen van mijn hand
zijn alleen om jou te verwennen.
Want jij,
jij maakt
dat ik mij één voel
met de lucht die ik adem.
Jouw hand in mijn hand,
alsof we zo geboren werden.
Jouw mond op mijn mond,
alsof we met elkaar vergroeid zijn.
Jouw ogen houden mijn ogen vast,
alsof we één zijn.
geef me even wat lucht
Geef me even de rust
opdat ik van opluchting zucht
Laat me even tot mezelf komen
laat me even gaan
Laat me even bezinnen
dan kan ik het straks weer aan
Nu is alles nog donker
zie ik nog niet het licht
Voel ik me buitengesloten
zonder mooi vooruitzicht
Gaat de toekomst weer voor me stralen
ga ik dat nog beleven
De wens om hardop te kunnen spreken
is aan mij nog niet gegeven
het voelt als een klap in je gezicht.
Allerlei
gedachten schieten door je heen,
wat voelt dit toch gemeen.
De gevoelens van
liefde en geluk,
zijn vervangen door diepe pijn en blijven een tijdje
stuk.
Je voelt je vervreemd en alleen,
je gedachten zijn van streek
en
kunnen nergens heen.
Trillende handen
en een langzaam kloppend hart,
wat je nu ook doet,
je voelt je leeg en
behoorlijk verward.
Het zal een tijd lang je gevoel bederven,
want
weggaan is toch een vorm van sterven.
vastberaden,
doelbewust,
of aarzelend op de tast.
Houd je aan de regels,
volg je eigen zinnen.
Laat die hand maar los,
of pak er juist één vast.
Wees niet bang voor
al te grote dromen.
Ga, als je het zeker weet.
En als je aarzelt, wacht.
Hoe ijdel zijn de dingen
die je je hebt voorgenomen.
Het mooiste overkomt je,
het minste is bedacht.
Wees niet bang voor wat
ze van je vinden
Wat weet je van een ander
als je jezelf niet kent?
Verlies je oorsprong niet
door je je snel te binden.
Het leven lijkt afwisselend,
maar zelfs de liefde went.
Wees niet bang,
je bent één van de velen,
en tegelijk is er maar één als jij.
Dat betekent dat je vaak
zal moeten delen.
En soms zal moeten zeggen:
'Laat me vrij'.
Als jij de mens niet ziet
maar wel zijn handicap
wie is er dan blind ?
Als jij die schreeuw om
gelijkheid niet hoort,
wie is er dan doof ?
Als jij je niet open stelt
en ons maar liever buitensluit,
wie heeft er dan een handicap ?
Als er in jouw hart en geest
geen plaats is voor je medemens,
wie heeft er dan een
psychisch probleem ?
Als voor jou de mensenrechten
slechts tellen voor de enkeling,
wie gaat er dan mank ?
Jouw houding naar mensen
met een handicap
kon wel eens de grootste zijn
en ook de jouwe.
Je durft er met niemand over te praten.
Je tracht weer in de spiegel te kijken.
Je probeert je innerlijk te bereiken.
Maar wie vanuit de spiegel naar je staart.
Is degene die al je geheimen bewaart.
Dat gezicht verraadt je wanhoop en verdriet.
Het is de leegte achter al je hoop die je ziet.
Je hoort de roep van het verlaten kind.
Maar het wordt een echo, meegevoerd met de wind.
De schim die je ziel omklemt.
Heeft al je lust en wil getemd.
't is er te eng, en te vijandig en te vol
het is in hoofdzaak grote rotzooi en ellende
op onze groene, blauwe, grijze, grauwe bol
't is haat en nijd, elkaar de pas afsnijden
en door de steden raast een 'rücksichtlos' geweld
maar of we vloeken, vechten, vallen, lachen, lijden
er staan weer altijd boterbloemen in het veld
er zijn nog immer die momenten van vervoering
al lijkt dat bolletje ook nòg zo negatief
tussen de puinhoop schemert altijd de ontroering
van mensen die nog zachtjes zeggen: 'k heb je lief
warmte en liefde zult hebben
om met nieuwe kracht en energie
steeds weer een nieuw begin te maken.
Koester de mooie herinneringen
als pareltjes in je hart
en sluit vrede met de moeilijke
momenten uit het verleden.
Verlaat de platgetreden paden
en sla een nieuwe weg in,
"JOUW WEG".
Op weg naar geluk vrede en vrijheid.
ik laat het nu maar gaan.
Ik zie het daar verdrinken
in een diepe oceaan.
De oceaan die heet 'vertrouwen',
een hele warme zee.
Pak het roer, ik sluit mijn ogen
en vaar blind met je mee.
We sit and we type, and we stare at our screens.
Nooit gesproken woord.....
Nooit gesproken woord,
Eenvoud.....
Ik heb de eenvoud van het leven lief
De liefde
Als liefde zich niet meer bekommert
Ontwaken
Uit het diepste duister
Voor een vriendin
Nu 't rouwrumoer rondom jou is verstomd,
Wat het is
Wat het is
Het is onzin
Friendships dying
Friendships online are often fleeting,
We all wonder what this possibly means.
With our mouse we roam, through the rooms in a maze.
Looking for someone, as we sit in a daze.
We chat with each other, we type all our woes.
Small groups we do form, and gang up on our foes.
We wait for somebody, to type out our name.
We want recognition, but it is always the same.
We give kisses and hugs, and sometimes we flirt.
In MSN we chat deeply, and reveal why we hurt.
We do form friendships, but why we don't know.
But some of these friendships will flourish and grow.
Why is it we share, the thoughts in our mind.
With those we can't see, as though we were blind.
The answer is simple, it is clear as a bell.
We all have problems, and need someone to tell.
We can't tell real people, but tell someone we must.
So we turn to the puter, and those we can trust.
Even though it is crazy, the truth still remains.
They are friends without faces, and odd little names.
op het puntje van mijn tong.
die jou toebehoren,
maar die ik steeds verdrong.
woorden als glas zo breekbaar,
gebroken in mijn mond.
voor eeuwig onuitspreekbaar,
omdat ik er niet de moed voor vond.
als ik je gedachten kon doorgronden,
door te kijken in je ogen,
zou ik je ogen voor je open doen,
en kijken in de dood.
als ik je gedachte kon doorgronden,
zou mijn leven dan veranderen??
zal het leven dan de hel zijn??
en de dood een paradijs??
als ik je gedachte kon doorgronden,
zal mijn leven dan veranderen?
zal ik mij levendiger voelen?
of misschien halfdood??
als ik je gedachten kon doorgronden,
door te kijken in je ogen,
zou ik dan je ogen voor je openen,
en kijken in de dood??
misschien is het beter om mijn ogen te sluiten!!
het wuivend riet langs de waterkant
slierten ochtendnevel over het land
een nieuwe dageraad breekt aan
’s Avonds als de zon ter kimme neigt
de schemering met zijn zachtheid
de scherpe kantjes verhuld
voelt het leven aan als bevrijd
De nacht is als een schilderij
gekleed in zwart fluweel
laat ik de gordijnen open
en voel me een met het geheel
dan zal het leven sterven
Als liefde zich onthoudt
dan heeft het licht geen kans
Als liefde zich in onwil afkeert
zal alle levenskracht verdorren
Als liefde zich onvindbaar maakt
dan overwint de dood...
De liefde is geduldig
draagt vrede in het hart
Zij zal vriendschap verspreiden
ook als haat haar tart
De liefde is meelevend
en het kwetst niemands gevoel
Met waarheid hoog in het vaandel
zoekt zij eerzaam haar doel
De liefde is bevrijdend
en zij is niet jaloers
betrouwbaar en rechtvaardig
Geloof bepaalt haar koers
De liefde werkt in stilte
zonder trompetgeschal
Al zijn haar daden groots
zij noemt het niemendal
De liefde is eenvoudig
zij zoekt geen eigen eer
Zelfs bij bewezen schuld
vergeeft zij keer op keer
De liefde poetst de hoop op
zij geeft het leven glans
Telkens als iets verloren lijkt
ontdekt zij nieuwe kans
De liefde maakt zichzelf niet groot
zij zoekt geen wraak na pijn
in het tumult van sterken eerst
wil zij de minste zijn
Liefde verdraagt haar medemens
schikt zich in het aardse lot
Onwankelbaar is haar geloof
want zij vertrouwt op God
De liefde is een mooie bloem
een rode roos, nee, meer
want waar de roos verwelkt en sterft
vergaat zij nimmer meer.
van de nacht
zonder gefluister
intens zacht
wordt het licht geboren
je hoeft niets te vragen
bij het ochtendgloren
gaat het dagen
de stoet voorbij is, de schuifelende voeten,
nu voel ik dat er 'n diepe stilte komt
en in die stilte zal ik je opnieuw ontmoeten.
En telkens weer zal ik je tegenkomen,
we zeggen veel te gauw: het is voorbij.
Hij heeft alleen je lichaam weggenomen,
niet wie je was en ook niet wat je zei.
Ik zal nog altijd grapjes met je maken,
we zullen samen door het stille landschap gaan.
Nu je mijn handen niet meer aan kunt raken,
raak je mijn hart nog duidelijker aan.
zegt het verstand
Het is wat het is
zegt de liefde
Het is ongeluk
zegt de berekening
Het is alleen maar verdriet
zegt de angst
Het is uitzichtloos
zegt het inzicht
Het is wat het is
zegt de liefde
Het is belachelijk
zegt de trots
Het is lichtzinnigheid
zegt de voorzichtigheid
Het is onmogelijk
zegt de ervaring
Het is wat het is
zegt de liefde
Made and lost without even once meeting.
How many friends from online have I lost?
I haven't kept count nor figured the cost.
Some depart, spouting bluster and rage,
Others as quietly as the turn of a page.
Many return though I couldn't say when,
While the rest are never heard from again.
For the loss of some, the fault is my own,
An unkind word spoken and I'm left alone.
Some friends turn away for no reason at all.
I'm puzzled and hurt when they shun my call.
Scores of friends are forever lost to me
Since the systems we called ceased to be.
And more than once, I've had friends die.
I can't forget them; I don't even try.
So take a moment during your time online
And be aware, though there's no outward sign.
That sound you hear, that solitary crying,
Might well be the sound of friendships dying.
Back